Mijn keuze om mij te specialiseren in lichaamsgerichte therapie en in het werken met mensen uit operationele diensten komt niet alleen voort uit opleidingen of theorie. Het is ook persoonlijk.
In een eerdere relatie had mijn partner PTSS, naast andere psychische klachten. Van dichtbij zag ik wat trauma, spanning en voortdurende alertheid met iemand kunnen doen. Maar ook wat het doet met de mensen eromheen. Natuurlijk werden er gesprekken gevoerd. Er was hulpverlening. Medicatie. En sommige dingen hielpen ook gedeeltelijk. Maar toch bleef ik het gevoel houden dat woorden niet altijd voldoende waren. Soms kon hij simpelweg niet uitleggen wat er vanbinnen gebeurde. Niet omdat hij niet wilde praten, maar omdat er geen woorden voor waren. Of omdat het opnieuw vertellen van alles juist spanning opriep.
En juist daar zag ik iets bijzonders gebeuren toen hij in aanraking kwam met lichaamsgerichte therapie. Voor het eerst ontstond er verlichting zonder dat alles uitgebreid uitgelegd hoefde te worden. Het lichaam vertelde eigenlijk al het verhaal. De spanning. De alertheid. Het vastzetten van emoties. Het voortdurend “aan” staan. Dingen die met praten alleen moeilijk bereikbaar bleken, kwamen via het lichaam langzaam in beweging. Dat heeft diepe indruk op mij gemaakt. Ik zag hoe belangrijk het is dat iemand zich niet continu hoeft te verantwoorden, analyseren of verklaren om toch stappen richting herstel te kunnen zetten.
Soms zit trauma niet alleen in gedachten opgeslagen, maar ook in het zenuwstelsel en in het lichaam zelf. Juist daarom ben ik mij gaan verdiepen in lichaamsgerichte therapie. Niet als zweverig alternatief, maar als een praktische en diepgaande manier om mensen weer contact te laten maken met rust, veiligheid en zichzelf. En misschien nog wel belangrijker: zonder dat iemand altijd alles onder woorden hoeft te brengen.
Voor veel mensen uit operationele diensten is dát een enorme opluchting. Omdat zij vaak jarenlang geleerd hebben om door te gaan, emoties weg te drukken of alles rationeel te verklaren. Terwijl het lichaam ondertussen al lang signalen geeft. Met mijn begeleiding wil ik een plek bieden waar die signalen serieus genomen mogen worden. Veilig. Zonder oordeel. En in een tempo dat past bij de persoon tegenover mij. Want herstel begint niet altijd met praten. Soms begint herstel met eindelijk weer kunnen voelen dat je lichaam niet alleen spanning vasthoudt, maar ook rust kan ervaren.